NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ISLANDIA 2010
To się nazywa porządna jurta.
Tak jest.
Mark Warren dostaje to, co najlepsze.
- Nie nawnoś mi tu śniegu na dywan. - Przepraszam.
Powiedz mi,
da się wcisnąć tu więcej sprzętu?
- Po co nam przezroczysta jurta? - Już to widziałem.
Wysłałem wczoraj balon, mamy punkt odniesienia.
A pyranometr?
Zobaczysz go, jest idealnie na środku.
Nie mogę się doczekać.
Chcesz odsapnąć?
- A może... - Czuję się świetnie, chcę już...
- Wyjdź na chwilę. - Pracuję.
Do zobaczenia!
- Nowa? - To Kerry.
Poznałem ją drugiej nocy, mieszka w Montanie.
Ale jej przyjaciółka Jill,
która, swoją drogą, mnie nienawidzi,
ma domek nad jeziorem, tuż koło twojego.
Jadą tam zaraz po zorzy.
Tak więc...
Chcesz pożyczyć domek i do końca zepsuć Jill jej wakacje?
- Dokładnie tak. - Świetny plan.
Musisz to zrobić.
- Nie będziesz miał nic przeciwko? - Jasne.
Chyba że do końca życia mam być sam.
No wiesz...
Ja nie chcę.
Kiedy ostatni raz...
Co? No nie.
Po prostu to zrobiliśmy.
Gratuluję. To znaczy...
Krótko się znacie.
- Parę miesięcy? - Pat, to ta jedyna.
Jesteś pewny?
- Jest inna niż reszta twoich dziewczyn. - Prawda?
To zabrzmiało pozytywnie.
Ja...
- Ona mi się wydaje... - Szczęśliwa?
Odważna? Inteligentna? Piękna?
Chciałem dodać, że jest trochę szalona.
I to w niej kocham.
- Wcale nie. - Owszem.
- Wcale nie. - Naprawdę.
Wybacz, ale składasz ubrania w kostkę.
- Wszystkie. - To nie ma z tym nic wspólnego.
Ktoś taki jak ty nie żeni się z tancerką, którą ledwo zna.
Chyba że akurat tak robi. Wtedy ta sytuacja jest naprawdę wspaniała.
I będzie wspaniale.
- Pat, wszystko gra? - Tak.
Po prostu wziąłeś mnie z zaskoczenia.
- No, wyściskaj mnie. - Miałem się za to wziąć.
Naprawdę gratuluję i cieszę się twoim szczęściem.
W głowie byłeś moim świadkiem.
- Dobrze. - Tak?
- Jasne. - Chodźmy zobaczyć zorzę.
- Ja będę tutaj. - Zostajesz w jurcie?
Wolę liczby i nie chcę dostać zapalenia płuc.
Jak wyjdziesz, przetestuj mikrofon.
- Dobra. - W tym mrozie.
Przyjąłem.
Raz, raz, próba mikrofonu.
To twoja ostatnia szansa.
Nie słyszę cię, jest mi tu zbyt ciepło i wygodnie.
Jak tam chcesz.
Pat, mów.
Jakie mamy promieniowanie?
Podwyższone, ale nic niezwykłego.
Sonar pokazuje zwiększone turbulencje atmosferyczne.
Nic dziwnego, właśnie wszedłem.
Nawet tu rząd nas śledzi?
Nic z tych rzeczy.
Monitorujemy pogodę
przed i po przelocie komety.
Naukowiec czy podróżnik?
Rolnik.
Zorza polarna to moje marzenie.
Ta będzie tego warta.
Słyszałem, że kiedy się pojawia,
to żal ją ominąć.
- Nie mogę się doczekać. - Ja też.
- Na razie. - Cześć.
Cześć, skarbie, to ja.
Pięknie tu jest, istne szaleństwo.
Szkoda, że tego nie widzisz.
Mamy sporo pracy do zrobienia,
ale nie mogę przestać o tobie myśleć.
Tęsknię.
Dalej rozmawiasz z rolnikiem?
Podsłuchujesz mnie?
To kumpel Pata.
Cześć.
Twoja dziewczyna mi macha.
Wyjątkowo się nie martwię,
jesteś już żonaty.
Patrzcie tylko.
O jejku.
Pat, wyłaź, sieroto, zaczęło się.
- Wyczuwasz zmiany temperatury? - Tak.
Twoja dziewczyna marznie, bo chowasz się w ogrzewanej jurcie.
Mark, coś jest...
Co się dzieje?
Wszystko gra? Promieniowanie jest poza skalą.
Słyszysz mnie?
Coś pięknego. Skarbie, gdzie jesteś?
NUMER 105: PRZYSZŁA PRZESZŁOŚĆ MARKA
ESPERANZA - TAK!
DZISIAJ
Skarbie, właśnie dojechałem i jest wspaniale.
Bardzo żałuję, że nie ma cię tu ze mną.
Mamy sporo do zrobienia,
ale nie mogę przestać o tobie myśleć.
Tęsknię.
Dalej rozmawiasz z rolnikiem?
Podsłuchujesz mnie?
- Mamo! - Chrupki po śniadaniu.
To dla Szczypka.
Naprawdę?
Tym cię karmi?
Chrupkami serowymi?
Damy ci jedną szansę na powiedzenie prawdy.
- Inaczej masz szlaban. - A urodziny?
- Pięć, cztery... - Robię zadanie domowe.
...trzy, dwa...
Przepraszam.
Przepraszam, Szczypku, to nie twoja wina.
Chodź, czas na śniadanie.
Powiedziałaś gościom,
że mają wziąć swoje deski?
Chris i Steffi nie wpadną.
Jonathan też.
- Co? - Oni...
Mają w soboty zajęcia.
Od kiedy się przyjaźnicie?
Andre już wie, że przyjdą, musisz zadzwonić jeszcze raz.
No cóż,
nie przyjdą, ale Esperanza będzie.
Czemu?
- To twoja przyjaciółka. - Nieprawda. To dziewczyna.
Jak Steffi.
Będzie twój ulubiony tort.
- Czekoladowo-karmelowy od Benny’ego? - Tak, dzisiaj go odbiorę.
Super.
Będziemy się świetnie bawić.
Spotkasz starych kolegów.
Będzie super. I następnym razem ma tu przylecieć banan.
BIONA
Nie pomogę ci ze zwrotem magicznego kraba.
Przyjdziesz na imprezę Diona? Bo nie będzie nikogo innego.
Kat ma dyżur, mamę bolą plecy i nie może latać.
Ojciec nie poleci sam, a rodzice Marka są w Niemczech.
Przysyłają prezenty, ale nikogo nie będzie.
Ja będę.
O 15.00 w domu Tashy Patel.
Dostałem zaproszenie i mieszkam w jej okolicy.
- Mam coś przynieść? - Nie, wszystko mamy.
To nie miała być wspólna impreza, ale ze względu na Diona chciałam,
żeby było jak zawsze.
Zrozumiałem.
Brzmi świetnie.
Muszę już lecieć, ale widzimy się na imprezie.
Jasne.
- Nie musisz lecieć? - Rzygasz?
Nie, czemu?
Od dziś sprzedajemy karnety, a ja jestem całkiem sam.
- Wirus dorwał pół ekipy. - Cóż...
- Nie dam rady, mój syn ma urodziny. - Nie rób scen.
Potrzebuję cię tutaj, a ty potrzebujesz pracy.
A co z resztą ludzi?
Odebrałaś jako pierwsza.
Powiem tyle: dzisiaj polecą głowy.
Dobrze.
Impreza jest o trzeciej, jeśli tylko dam radę wyjść o drugiej...
Po co liczysz? Przyjeżdżaj.
OSTATNIO WYBIERANE: PAT
Tu Pat. Zostaw wiadomość.
LOKI U TESSY
Tessa, co u ciebie?
- Wszystko gra. - Wiem, pytam znienacka,
ale robisz coś dzisiaj?
Muszę być w pracy, a Dion ma przyjęcie urodzinowe.
Mam zorganizować mu imprezę?
Miałam raczej nadzieję,
że mogłabyś go zawieść do Ansley Park.
- Mam się stroić? - To urodziny.
- W Ansley Park. - Załóż, co chcesz.
Wyjdę z pracy o drugiej,
zgarnę tort i przyjadę do was.
- Dobra. - Naprawdę? Ledwo mnie znasz.
Znam cię dość dobrze.
Dziękuję.
Chwała Bogu.
Wiesz może skąd ta awaria?
Nie mam pojęcia.
Tak sobie rozmawialiśmy z Dionem...
gdzie chcemy zjeść obiad i...
nagle zrobiło się całkiem ciemno.
- Gdzie poszliście? - Na obiad?
Podczas awarii.
Po wszystkim zniknęliście.
No tak.
Po prostu wyszliśmy.
Wszędzie było ciemno.
Dion dostał już królewską wycieczkę,
więc po prostu...
Poszliśmy do głównego wyjścia i wypuściła nas ochrona.
- L5 zostało zniszczone. - Co?
Chwilę wcześniej stałeś pod drzwiami.
Widziałeś może coś...
nietypowego?
Nic.
Mogę spytać Diona, bo będziemy się dzisiaj widzieć.
Mam się z nim widzieć już teraz.
Tak że...
Ma przyjęcie urodzinowe z dzieckiem Tashy Patel.
To też jego impreza?
Śledzisz wszystkie przyjęcia?
Nic mi nie umyka.
No tak...
Powinienem już lecieć.
Dam znać, jeśli Dion sobie coś przypomni.
No wiesz, jeśli przypomni sobie coś dziwnego.
- Byłoby świetnie. - Tak, jasne.
Dziękuję, że to robisz.
Dion siedzi w swoim pokoju i jest na mnie wściekły,
bo pracuję w jego urodziny.
Będzie jeszcze jego koleżanka z klasy.
Ma na imię Esperanza. Nie pozwól, żeby Dion był dla niej wredny.
- Dobra. - Dziękuję.
- Tak, Kwame, już jadę. - Szybciutko.
Szybciutko.
TEATR FOX 2011
Brawo, skarbie!
Ależ...
jesteś...
wspaniała.
Mówię serio, jesteś cholernie piękna.
Pracowałaś nad nogami? Bo nieźle cię wynosiło.
Trochę polatałam.
Zaimponowałaś mi.
Mówię serio, byłaś niewiarygodna.
Dziękuję.
To dobry moment na koniec.
No co ty.
Nie możesz skończyć.
Nie na zawsze, ale...
Coś się stało?
Jestem...
Jestem w ciąży.
Jesteś...
Na pewno?
Dobra.
Po prostu się cieszysz?
Nie boisz się?
Czego?
Nie cieszysz się?
Ja się bardzo cieszę.
To damy radę.
- Tak. - Damy sobie radę.
To będzie rok przerwy.
Na pewno przyjęliby mnie z powrotem.
- I wymyślę co z dzieckiem. - Hej.
Słyszę sporo „ja”.
Dopiero wzięliśmy ślub.
Nie chcę, odciągać cię od pracy.
Ja nie chcę odciągnąć się od życia mojego dziecka.
Mój ojciec był raczej nieobecny.
Zawsze na misjach.
Omijał urodziny i mecze.
Jakby w ogóle go nie było.
Tu będzie inaczej.
Przestanę jeździć, skupię się na badaniach.
Jeśli pozwolisz, będziemy mieli dziecko.
We dwoje.
I zrobimy to razem.
Trzymam za słowo.
Dobrze.
Dzięki za przypomnienie, że jestem sam.
- Idź z tym do grupowych. - Dobra.
Thomas cię zmieni.
- Kwame, dziękuję. - Przyjdzie o 14.30.
- Ja muszę wyjść o drugiej. - Wiesz, co ja muszę?
Nieważne.
DION: JUŻ PRZYSZŁA
BĄDŹ MIŁY
Cześć, Tessa.
Dobrze, że cię złapałam, właśnie napisał do mnie ojciec Esperanzy.
Mówi, że przez wózek będzie prościej jechać jego samochodem.
Dasz radę?
To dobrze, bo już jedzie.
Jasne, do zobaczenia.
To nie był telefon osobisty.
Jest 14.30, a jego nie ma.
Witam w moim świecie.
Studio Lewis.
Masz prezent.
Chodź, impreza jest z tyłu.
- Nie uciekaj! - Mogę z nimi iść?
- Proszę! - Dobrze.
- Chwilę mi z tym zejdzie. - Idźcie, dogonię was potem.
Znalazłem na stronie o grach kody, które pozwalają gromadzić diamenty.
Mówisz o Reptile Repo?
- Tak. - Już w to nie gramy.
Czemu?
Bo to głupia gra.
Wielki głupi dinozaur wcina diamenty.
Straszna głupota, też już w to nie gram.
- Cześć. - O czym gadacie?
- O Reptile Repo. - Dion uwielbia Reptile Repo.
Ma nowy pomysł.
Znalazł kody, które pozwalają gromadzić diamenty.
Nie słuchajcie jej, nie wie, o czym mówi.
Chodźmy na tor z przeszkodami.
- Chodźmy! - Tak jest.
Nie rób mi wstydu.
Kto to jest?
Jest z mojej klasy. Mama kazała mi ją zaprosić.
Rozumiem.
Mogę jakoś pomóc?
- To pani dom? - Tak.
Piękny.
Tessa, przywiozłam Diona.
Jest pani nianią?
Sąsiadką i przyjaciółką jego matki.
- Gdzie ona jest? - Pracuje.
Oby się pospieszyła. Mamy kroić tort o 17.20.
Nie poczekacie?
W domu też jest jedzenie. Miłej zabawy.
Że niby nianią?
Może pani oddzwonić, gdy już się pani zastanowi.
Jesteśmy do 21.
Przez ciebie nie ma mnie na przyjęciu urodzinowym syna, Thomas.
PIEKARNIA BENNY’EGO
Nie.
ZAMKNIĘTE, PROSZĘ DZWONIĆ
No proszę was.
Halo?
- Muszę odebrać tort. - Zamknięte.
Tort urodzinowy syna.
Proszę.
Dopłacę.
Czekoladowo-karmelowy.
W kształcie dinozaura.
No proszę panią!
Jestem spóźniona, bo Thomas myśli tylko o sobie.
Sporo za ten tort zapłaciłam.
To dla mojego syna... Dziękuję.
Bardzo przepraszam.
Bardzo dziękuję.
Proszę.
O nie.
4 LATA WCZEŚNIEJ
PIEKARNIA BENNY’EGO WIELKIE OTWARCIE
No, Robaczku.
No już.
Trzymaj się, Robaczku.
Nic ci nie jest?
Dobrze.
KOSMICI
TELEKINEZA
NIEWIDZIALNOŚĆ
ISLANDZKI INCYDENT
CHAR1996 NOWY ORLEAN
BYŁEM WTEDY NA ISLANDII.
ODCZUWASZ SKUTKI UBOCZNE?
O JAKICH SKUTKACH UBOCZNYCH MÓWISZ?
NIEWIDZIALNOŚĆ?
- Halo? - Cześć.
Gdzie jesteś? Nawet twoi rodzice przyjechali,
a Tasha musi kroić o tort o 17.20.
Przepraszam, pracuję nad czymś ważnym.
Urodziny Diona są ważne.
- Ale to... - Co?
To więcej niż praca.
Godzinami nie ma cię w domu,
- wracasz, jak śpię, martwię się. - Nie musisz.
- Tylko się tym zajmę. - Czym?
- Nicole, powiem ci, jak będę mógł. - Sto procent twojego ojca.
Jak twój ojciec, wszystko zawsze sam. Miało być inaczej.
- Jest inaczej. - No dobrze.
Porozmawiaj ze mną...
Co jest tak ważnego, żeby ominąć urodziny syna?
Wiesz, jakie to uczucie.
Czemu mu to robisz?
- Czemu nie chcesz tu być? - Chcę.
Chcę najbardziej na świecie, ale...
Chodź z nami zatańczyć, no już.
- Wspaniale. - Piękne, prawda?
- Wszystko dla Diona. - Tato!
- Spójrz! - Cześć, Robaczku!
Wszystkiego najlepszego.
Mamo.
- Nie rób tak. - Przepraszam.
- To nie było śmieszne. - Wiem.
Co tam u ciebie?
Gotowy na tort?
Cześć.
17.20
Cześć, skarbie.
Tessa, hej.
Cieszę się, że jesteś.
Ta cała Tasha musi kroić tort o 17.20.
To nie jest mój pierwszy raz.
Co? Masz trochę...
Zazdrosna?
Ktoś podkrada ci faceta?
Daj spokój.
No dobrze.
Pójdziesz po Tashę?
Dziękuję.
Czas na tort.
Mamo!
- Wszystkiego najlepszego! - Dion ma tort z Reptile Repo.
- Podobno nie cierpisz Reptile Repo. - To prawda.
O taki prosiłeś.
- Nie. - I teraz kłamie.
Uważaj, mówisz o moim przyjacielu!
Podobno mama kazała mu cię tu wziąć.
Tak mówiłeś.
Jego przyjaciele to skejci, ale ich tu nie ma.
Czemu ich tu nie ma?
Naprawdę myślisz, że Chris i Jonathan to twoi przyjaciele?
Przestań mówić, że jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
Ja nie mam przyjaciół.
Młody człowieku, stój.
Nie możesz tak mówić do ludzi. Przeproś ją.
- Kto chce tort? - Ja.
Co się dzieje?
To twoja wina. Czemu się przeprowadziliśmy?
Nigdzie teraz nie pasuję.
Zajmę się tym, pani W.
Czemu to powiedziałeś?
Czemu musisz paplać? Nie umiesz zachować tajemnicy?
Umiem, ale nie lubię kłamać.
Wyłaź stąd.
Nie.
Zostaw mnie...
w spokoju.
- Nic ci nie jest? - Potrzebuję inhalatora.
- Gdzie jest? - W plecaku.
Zajmę się tym.
Z drogi! Ruszać się!
No z drogi!
Di.
Niedobrze.
- Nic ci nie jest? - Nic.
Przepraszam.
Nie martw się, chodź.
Musimy wyjść.
Widziałam, jak jego inhalator leci przez ogród.
Esperanza też widziała.
Chodź, skarbie.
Dobra, chodźmy stąd.
No powiedz to.
Mam moce.
- Wiem. - Jak to wiesz?
Od zawsze wiem, że masz moce.
- Wiedziałaś? - Tak.
Ale skąd?
Jestem uważna. Czemu mi nie powiedziałeś?
- Superbohaterowie muszą się kryć. - Jesteś superbohaterem?
Umiesz latać?
Chyba nie.
Czemu ty byłaś cicho?
Uznałam, że sam kiedyś powiesz.
Albo nie.
Ktoś jeszcze wie?
Powaliłeś Jonathana, nie dotykając go.
Nie zorientował się, chyba jesteś kryty.
Dziękuję.
Umiem zachować tajemnicę.
- Weź moje auto, ja odwiozę dzieci. - Świetnie, wpadnę jeszcze do sklepu.
- Uratowałaś mi życie. - Ty mi też uratujesz.
Pa, dzieciaki.
Do widzenia.
Mam ciasto czekoladowe, parę widelców i już mnie nie ma.
Widziałaś, jak Suzanne obserwowała Diona?
Teraz patrzy na nas, nie obracaj się.
Nieprzyjemne.
Chcesz pogadać?
Mogę do ciebie później wpaść.
Zjemy kolację,
Dion otworzy prezenty.
Dziękuję, ale miałam ciężki dzień.
Nie wątpię.
Może Lita ma czas?
Tylko się przyjaźnimy.
Widzisz?
Dziękuję, że tu byłeś. To dla Diona dużo znaczy.
Jasne.
Dla mnie też.
Uważaj na drodze powrotnej i...
- To tyle. - Dziękuję.
Jeśli czegoś...
Będziemy mieli dziecko. Ja i ty. Zrobimy to wszystko razem.
Przepyszne.
W kocu cię nakarmię Duży Dinozaurze
To są moje diamenty
Muszę wrócić do rodziny.
Zostawiłem ich w domku nad jeziorem.
Na pewno są zdezorientowani.
Nic nie wiedzą.
Nie chcę, żeby się martwili. Sam muszę to rozgryźć.
Kiedy zobaczyłaś, że masz moce?
Jakieś cztery lata po Islandii.
- Ja też. - Stąd wiem, że nie kłamiesz.
Dostałam dużo...
Pisało do mnie całe mnóstwo dziwaków,
ale byłam bardzo ciekawa, czy ktoś jeszcze ma symptomy.
Skąd wiesz, że to Islandia?
Mam bardzo ciche życie. Według wielu osób nudne.
Słowa byłego męża.
Kiedy mnie zostawił, postanowiłam zobaczyć Islandię...
żeby było ciekawiej.
Nie sądziłam, że niebo wybuchnie.
- To rozbłysk słoneczny. - Nieważne.
To była najciekawsza rzecz, która zdarzyła się w moim życiu.
Aż do teraz.
Gdzie zniknęłaś?
Nigdzie. Stałam się niewidzialna.
Jakbym się chowała.
- Jak to robisz? - Chcę być niewidzialna.
Dlatego pojawiłeś się na przyjęciu. Chciałeś tam być i nagle tam byłeś.
Przestań walczyć, a zdobędziesz kontrolę.
Próbowałem to zrozumieć. Zrobiłem badania krwi...
Moje DNA się zmieniło.
Od kosmicznego pyłu?
Tak mówią Arnold i Cyrus, znam ich z Islandii.
Myślą, że to asteroidy.
Spotkają się?
- Mogę ich zbadać. - Nie wiem, gdzie są.
Zniknęli w zeszłym roku.
Moment, jak to zniknęli?
Jakby zniknęli z powierzchni ziemi.
Co to?
Też ich widzisz?
Trzymaj się!
Charlotte, chodźmy.
No już, chodźmy.
Hej, skarbie.
Jak ci minął dzień?
To urodziny Diona.
Powinieneś tu być.
Mark, nie tak to planowaliśmy.
Mieliśmy to robić razem.
Czemu nam to zrobiłeś?
Tajne życie, tajne wyprawy, ty...
Kłamałeś na temat Nowego Orleanu.
I nawet nie mów, że chciałeś...
Że chciałeś mnie chronić.
Nie chcę tej ochrony.
Chcę męża.
Chcę ojca dziecka.
Brzmi świetnie.
Co tam u Diona? Tęsknie za nim.
U niego wszystko gra. Jest wspaniały.
Mówię ci,
że on jest wyjątkowy...
Będzie rządził światem.
Pamiętasz, jak...
myślałam, że ominiesz przyjęcie?
Obróciłam się, a ty tam już byłeś.
Chciałabym, żebyś znowu to zrobił.
Nasz syn skończył dzisiaj osiem lat.
Gdzie jesteś?
Robaczku, czemu nie śpisz?
- Co tam jest? - Błyskawica.
Już zniknęła. Idź do łóżka.
Napisy: Jędrzej Kogut